nsulina jest hormonem niezbędnym do życia. Jej deficyt w organizmie manifestowany jest hiperglikemią. Przed odkryciem insuliny cukrzyca będąca następstwem bezwzględnego niedoboru insuliny była chorobą prowadzącą w krótkim czasie do zgonu. Insulinoterapia stanowi podstawowe leczenie cukrzycy typu 1, cukrzycy w przebiegu mukowiscydozy, przewlekłego zapalenia trzustki, raka trzustki, cukrzycy będącej następstwem endokrynopatii i wybranych defektów genetycznych czy stosowania leków diabetogennych oraz kolejnym etapem terapii przeciwhiperglikemicznej w cukrzycy typu 2.

W tym roku mija 95 lat od odkrycia insuliny. Historia tego biologicznego leku jest niezwykle bogata. Do historii przeszły już preparaty insuliny zwierzęcej. Dzisiaj dysponujemy wieloma preparatami insuliny ludzkiej i analogów insuliny. Nadal trwają poszukiwania rozwiązań, które zwiększą efektywność insulinoterapii i jej bezpieczeństwo. Celem zapobiegania wzrostowi poposiłkowemu glikemii i/lub korekty hiperglikemii podawane są bolusy preparatu szybkodziałającego insuliny. Zgodnie z Zaleceniami Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego u osób z typem 1 cukrzycy insulinoterapia realizowana jest przy użyciu analogów insuliny ze względu na mniejsze ryzyko hipoglikemii i większy komfort życia. Dobowe zapotrzebowanie na insulinę u dorosłych z cukrzycą typu 1 wynosi 0,5-0,7 j./kg masy ciała i nie powinno przekraczać 1 j./kg masy ciała. Proporcja pomiędzy dawką podstawową i bolusami zależy m.in. od aktywności fizycznej, sposobu żywienia, współistniejącej insulinooporności i schorzeń współistniejących. W cukrzycy typu 1 insulinoterapia jest koniecznością, a umiejętność pacjenta w zakresie dopasowywania dawek insuliny do potrzeb organizmu w oparciu o samokontrolę glikemii podstawą dobrego zarządzania cukrzycą. Wskazaniem do rozpoczęcia insulinoterapii w cukrzycy typu 2 jest hiperglikemia Wskazaniem jest także hiperglikemia i niemożność zastosowania innej terapii niż insulina z powodu uczulenia lub nietolerancji czy ograniczeń finansowych. U chorych z typem 2 cukrzycy insulinoterapia może mieć charakter czasowy. Normalizacja glikemii pod wpływem zastosowanej insuliny u chorych z nowym rozpoznaniem cukrzycy typu 2 i możliwość zastosowania metforminy w wielu przypadkach pozwala na kontynuację leczenia tylko dietą, wysiłkiem fizycznym i metforminą. Czasowe leczenie insuliną u chorych na cukrzycę typu 2 zalecane jest w okresie okołozabiegowym, w ostrej fazie udaru mózgu, niedokrwienia mięśnia sercowego innych ostrych stanów wymagających hospitalizacji i dekomensujących cukrzycę, szczególnie przy konieczności zastosowania glikokortykosteroidów.

U osób z cukrzycą typu 2 stosujemy indywidualizację w zakresie doboru modelu insulinoterapii. Najprostszym modelem stosowanym przy rozpoczynaniu insulinoterapii w cukrzycy typu 2 jest dołączenie preparatu insuliny o przedłużonym działaniu lub długodziałającego analogu insuliny w niewielkiej dawce. Chory z cukrzycą typu 2 zmotywowany, akceptujący i rozumiejący zasady intensywnej insulinoterapii może być leczony tą metodą, także przy użyciu osobistej pompy insulinowej.

Ogromny postęp technologiczny w zakresie zarówno urządzeń podających insulinę jak i monitorujących glikemię pozwala poprawić efektywność i bezpieczeństwo terapii insuliną oraz wywiera znaczący wpływ na komfort życia.