a czym polega ciągłe monitorowanie glikemii i czym różni się od pomiaru wykonywanego glukometrem?

Ciągłe monitorowanie glikemii to system, który pozwala kontrolować stężenie glukozy w płynie śródtkankowym przez całą dobę. System składa się z sensora umieszczanego w tkance podskórnej pacjenta, nadajnika połączonego z sensorem, a w przypadku sensorów implantowanych, długoterminowych umieszczanego w pobliżu sensora na ramieniu. Odbiornikiem danych, zależnie od producenta, może być urządzenia mobilne, np. telefon komórkowy, niezależne urządzenie lub pompa insulinowa. System wykonuje pomiary przez całą dobę. Dzięki temu uzyskujemy bardzo dokładny obraz stężeń glukozy po posiłkach, podczas aktywności zawodowej czy np. nocy. Pomiary glukometrem nie dają tak szczegółowego obrazu, ponieważ wykonywane są rzadziej, kilka razy dziennie. Korzystając z systemu ciągłego monitoringu glikemii otrzymujemy ponad 200 wyników na dobę, średnio co 5 minut.

Jakie są zalety ciągłego monitorowania glikemii?

Ciągłe monitorowanie glikemii przede wszystkim zapewnia choremu bezpieczeństwo. Dzięki informacji o aktualnej glikemii może on szybciej reagować na zmiany stężeń glukozy we krwi. Dzięki temu może on zapobiec hipoglikemii, niedocukrzeniu, czyli sytuacji, gdy stężenie glukozy we krwi spada poniżej 70 mg/dl i stanowi potencjalne zagrożenie, np. podczas snu, prowadzenia samochodu, aktywności fizycznej. Pacjent zostanie w tych sytuacjach powiadomiony alarmem. Z punktu widzenia lekarza, systemy ciągłego monitorowania glikemii to przede wszystkim doskonały wgląd w leczenie pacjenta i znacznie większe możliwości modyfikacji insulinoterapii. Wizyta u diabetologa nabiera wówczas innego wymiaru.

Dokonali Państwo w Poznaniu pierwszej w Polsce implantacji sensora, który monitoruje glikemię przez 90 dni?

Tak, dotychczasowe systemy, z których korzystali pacjenci wymagały założenia przez nich sensora, użyję sformułowania „przezskórnego”, działającego 6 lub 7 dni. Implantowanie sensorów podskórnie na okres 90 dni jest absolutną nowością. Umieszczenie czujnika w ciele pacjenta trwa kilka minut. Implantacji dokonuje przeszkolony lekarz w warunkach ambulatoryjnych, jest ona praktycznie bezbolesna. Choremu wykonuje się na ramieniu niewielkie nacięcie skóry, wielkości 4-5 mm i umieszcza się sensor za pomocą specjalnego aplikatora. Ranę zabezpiecza się plastrami typu strip i rana nie wymaga szycia. Czujnik zaczyna działać po 24 godzinach i pozostaje w ciele pacjenta przez 90 dni. Nadajnik umieszczany na skórze pacjenta przekazuje informacje do urządzeń mobilnych i tzw. „chmury” internetowej, co mogłoby stanowić pewien wstęp do telemedycyny, czyli w obecnej sytuacji systemu ochrony zdrowia, zwiększenia dostępności do lekarza. Urządzenia te w żaden sposób nie ograniczają pacjenta i są dość dyskretne. Chory na cukrzycę może z nim normalnie funkcjonować, chodzić do pracy, uprawiać sport.