Wiele niedomówień i niezrozumienia samej specyfiki choroby powoduje również, że cukrzycę traktuję się jako mniejsze „lepsze zło”, jedną z „tych” lżejszych, nieśmiertelnych chorób. Aby przeciwdziałać takim postawom i zahamować rozwój epidemii cukrzycy już dziś środowisko lekarzy, pielęgniarek, organizacji pacjentów, decydentów musi dokonać rewolucji w cukrzycy, rewolucji  na poziomie indywidualnym, społecznym i systemowym.

Potrzebujemy nowej definicji cukrzycy.

Środowisko diabetologiczne jak i szeroka opinia publiczna potrzebuje poszerzenia szerokiego rozumienia pojęcia „cukrzycy”. Dziś nie wystarczy już  jedynie medyczny aspekt opisu choroby. Medycyna bowiem coraz lepiej radzi sobie z cukrzycą, w  tyle pozostają rozwiązania systemowe i zrozumienie na poziomie indywidualnym. Wyniki badań prowadzonych zarówno na całym świecie, jak i w Polsce, wyraźnie pokazują, że brak zrozumienia społecznego kontekstu cukrzycy, napędza spirale kolejnych milionów chorych, a także tysięcy osób, które bagatelizują druzgoczące skutki ekonomiczne i społeczne choroby.

Cukrzyca musi stać się priorytetem.

W Polsce cukrzyca nie została zaliczona do strategicznych priorytetów opieki zdrowotnej w Narodowym Programie Zdrowia na lata 2007-2015. Narodowy Program Zdrowia wspomina o cukrzycy jedynie marginalnie, wzywając do zmiany nawyków żywieniowych. Pomimo także światowych standardów i wytycznych organizacji zdrowotnych, do tej pory w Polsce nie przyjęto i nie wdrożono Narodowego Programu Prewencji i Leczenia Cukrzycy. Przyjęcie i wdrożenie narodowego programu prewencji i leczenia cukrzycy w danym kraju bardzo dobrze pokazuje, czy decydenci odpowiedzialni za kształtowanie polityki zdrowotnej państwa traktują cukrzycę za poważny problem społeczny i zdrowotny oraz widzą potrzebę działania w ramach jej zapobiegania. Takie podejście pozwala doprowadzić do wypracowania skutecznych rozwiązań systemowych w zakresie monitorowania i finasowania leczenia cukrzycy.

Cukrzycy potrzebna jest wieloletnia strategia narodowa.

Skuteczna walka z epidemią cukrzycy nie będzie możliwa bez dobrze opracowanej strategii działania oraz narodowego programu. Należy przy tym pamiętać, że takie rozwiązania powinny być tworzone z uwzględnieniem różnych środowisk w tym przy współpracy z organizacjami pacjentów, których ten problem bezpośrednio dotyczy. Narodowy program powinien być oparty właśnie na takiej długofalowej i przemyślanej strategii Państwa w zakresie przeciwdziałania cukrzycy. Zwykle program taki przybiera formę kompleksowej polityki, programu wsparcia i planu działania, które obejmują główne typy cukrzycy (cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, cukrzyca ciążowa), cały proces działań prewencyjnych, od profilaktyki pierwotnej poprzez prewencję powikłań, leczenie i kompleksową opiekę a także wszystkie zasoby, usługi i systemy, które wspierają procesy opieki diabetologicznej.