Leczenie cukrzycy – czy to za pomocą insuliny, czy leków doustnych – ma na celu uzyskanie prawidłowych poziomów cukru we krwi. U osób zdrowych poranny cukier (na czczo) powinien być dwucyfrowy, czyli mieścić się w zakresie 70-99 mg/dl. Prawidłowa glikemia w dwie godziny po posiłku nie powinna być wyższa niż 140 mg/dl. Osoby chorujące na cukrzycę również dążą do takich fizjologicznych glikemii, jednak często ich cukier odbiega od normy, jest albo za niski, albo za wysoki. Wynika to z faktu, że na poziom cukru we krwi wpływa wiele czynników i bardzo trudno jest tak je zbilansować, aby zawsze mieścić się w zakresie normy.

Hipoglikemia

Hipoglikemia, czyli niedocukrzenie to poziom cukru we krwi poniżej 70 mg/dl. Niedocukrzenie to efekt zbyt dużej dawki insuliny lub leków przeciwcukrzycowych. Im niższy cukier, tym jest to bardziej niebezpieczne dla chorego, w konsekwencji może dojść do utraty przytomności. Warto pamiętać, że nasz mózg żywi się glukozą, która krąży we krwi. Jeśli cukru we krwi jest zbyt mało, mózg zostaje pozbawiony dopływu koniecznego do jego pracy paliwa. Hipoglikemia daje szereg objawów, z których najważniejsze to drżenie rąk, nadmierna, pojawiająca się nagle potliwość, miękkie nogi, napad „wilczego głodu”. Ciężkie przypadki niedocukrzenia prowadzą do zaburzenia mowy, ogólnej dezorientacji, stopniowej utraty kontaktu z otoczeniem. Hipoglikemia wymaga szybkiej reakcji. Lekarstwem na ten stan jest spożycie szybko wchłaniających się węglowodanów, najlepiej w postaci glukozy w tabletkach czy w żelu, słodzonego cukrem napoju czy soku owocowego. Nie należy hipoglikemii zajadać słodyczami, szczególnie takimi, w składzie których oprócz cukru jest tłuszcz.

Hiperglikemia

Hiperglikemia, czyli przecukrzenie to zbyt wysoki poziom cukru we krwi. O hiperglikemii można mówić już przy cukrze powyżej 140 mg/dl; choć spotyka się też bardziej „liberalne” normy – powyżej 160, a nawet 180 mg/dl. Przecukrzenie to zawsze wynik zbyt małej ilości lub zbyt słabo działającej insuliny w organizmie. Niewielkie przecukrzenie nie daje objawów, jednak kiedy cukier znacznie przekracza wynik 250 mg/dl pacjent zaczyna odczuwać zwiększone pragnienie, często musi chodzić do toalety, robi się senny, zmęczony, pozbawiony energii do życia. Hiperglikemia jest bardzo niekorzystna dla zdrowia, jeśli taki stan pojawia się często i utrzymuje długo prowadzi do tzw. późnych powikłań cukrzycy, z których najważniejsze to niewydolność nerek, ślepota czy konieczność amputacji kończyn w wyniku rozwoju tzw. stopy cukrzycowej. Dlatego hiperglikemii nie można lekceważyć, jeśli pojawia się u osób leczonych insuliną, należy podać kolejną dawkę leku, jeśli utrzymuje się u pacjentów leczonych lekami doustnymi, należy rozważyć intensyfikację terapii.